Carta de Dr. José M. Ordovás
Catedrático en Nutrición e Xenética.
Director do Laboratorio de Nutrición e Xenómica do USDA-Human Nutrition Research Center on Aging da Universidade de Tufts (Boston, EEUU) e director científico do Instituto Madrileño de Estudos Avanzados en Alimentación (IMDEA)
A pirámide de poboación é a representación gráfica da distribución por idade e sexo da poboación. A forma desta gráfica depende da mortalidade, a fecundidade e a migración. O feito de que a chamemos pirámide é porque, durante toda a historia do ser humano, a distribución das diferentes idades nun momento determinado asemellábase a tal figura arquitectónica, cunha ampla base que se ía estreitando até chegar á cúspide da lonxevidade máxima. No momento actual, como resultado de que cada vez vivimos máis e reproducímonos menos, a pirámide de poboación evolucionou nos países desenvolvidos da imaxe clásica das pirámides exipcias á cúpula bulbosa da catedral de San Basilio en Moscova, cunha base estreita, e a maior parte da poboación na parte media. En termos prácticos, o que isto revélanos é que o mundo está a envellecer.
Non sabemos realmente cal é o límite de vida do ser humano. Mentres que uns investigadores din que xa o alcanzamos e que debe estar ao redor dos 115 anos outros non pon límite e suxiren que, cos futuros avances tecnolóxicos e médicos, poderiamos vivir case-indefinidamente. Doutra banda, a realidade é que nos anos de vida non soamente é importante a súa cantidade senón a súa calidade, e é neste último aspecto onde temos que pór a énfase hoxe en día.
Varias zonas do mundo ofrécennos xa esa visión de futuro de sociedades centenarias. Coñécense como as zonas azuis e inclúen, Okinawa (Xapón); Sardeña (Italia); Nicoya (Costa Rica); Icaria (Grecia); e os Adventistas do Sétimo Día en Loma Linda, California (Estados Unidos). Nestas zonas, os seus habitantes non só viven máis, senón que viven máis sans e por tanto mellor. O segredo da súa lonxevidade e da súa saúde buscouse por décadas. Algúns o atribuíron á súa xenética, e por suposto que ter unha boa herdanza xenética axuda a vivir máis. Outros o atribuíron a alimentos especiais e case-milagrosos que se atopan nesas áreas, pero a realidade é que non hai un segredo único senón varios segredos a voces que coinciden en todos os lugares e que consisten en:
- Actividade física regular.
- Redución da tensión.
- Un motivo para vivir.
- Un consumo de alimentos locais, de tempada e moderado.
- Unha vida social activa.
- Uns vínculos familiares fortes.
En resumo, esa “paixón por vivir” que se vai debullando paso a paso nesta magnífica obra onde o lector atopa tanto a teoría como a práctica para vivir non só máis, senón mellor e máis feliz; contribuíndo así ao benestar non só persoal, senón tamén daqueles que nos rodean e da sociedade global.