Paixón polo benestar, a felicidade e as emocións

A socialización en persoas adultas maiores ten efectos positivos, evita o illamento social e favorece o benestar físico e emocional. A través da participación, as redes sociais refórzanse e adquiren significado, proporcionando un sentido de valor, pertenza, identidade e apego. Por iso é polo que a participación social relaciónese cunha maior calidade de vida.

• Familia.
  As persoas maiores teñen un papel importante a nivel familiar.
  • Ofrecen axuda no labor cotián, colaborando no coidado dos netos e nas tarefas domésticas.
  • Durante momentos de crise económica, prestando axuda económica ou apoio alimentario aos seus fillos, ou acollendo a algún en casa.
  • Manteñen viva na memoria das novas xeracións as raíces da familia e do seu tempo a través dos relatos das súas experiencias de vida.
  • Transmiten os valores por medio dos exemplos e sentimentos. Ensinan o que é importante, e o que é superfluo, o que realmente importa na vida e ensinan a valorar ás persoas queridas.
• Comunidade.
  Os adultos son un exemplo de compromiso social coa comunidade exercendo roles sociais, participando en actividades de voluntariado ou en grupos recreativos ou lúdicos.
  • Comparten o seu lecer cos amigos.
  • Atenden a compromisos sociais.

Saber relacionarnos e ter habilidades sociais é moi importante. As habilidades sociais son un conxunto de condutas que nos permiten interactuar e relacionarnos cos demais de maneira efectiva e satisfactoria. Ao tratarse de condutas, e non de características persoais, podemos aprendelas, potencialas e desenvolvelas. Exemplos diso son a empatía e a asertividad.

• Empatía e comunicación: saber escoitar axúdanos a coñecer os sentimentos dunha persoa, sentir o que está a sentir (simpatía) e responder compasivamente (axudar). Consellos para empatizar:
  • Enviar continuas mensaxes verbais que mostren que estamos a escoitar.
  • Resumir nas propias palabras o explicado.
  • Pedir aclaracións.
  • Realizar preguntas concretas dirixidas a sentimentos
• Asertividad. Permítenos expresar os nosos dereitos, opinións, ideas, necesidades e sentimentos de forma consciente, clara, honesta e sincera sen ferir ou prexudicar aos demais.
  • Iniciar, manter e concluír conversacións.
  • Facer e recibir cumpridos.
  • Facer e rexeitar peticións
  • Expresar sentimentos (amor, agrado, afecto/ira, desagrado, desgusto...).
  • Expresar opinións persoais, incluído o desacordo.
  • Expresar peticións de cambio de conduta doutros.
  • Defender os propios dereitos.
  • Desculparse ou admitir ignorancia.
  • Aceptar as críticas e responder adecuadamente.
  • Xestionar o conflito e o enfado.
• Crenzas relacionadas coa asertividad:
  • Teño dereito á dignidade e respecto propios.
  • Ás veces teño dereito a ser o primeiro.
  • Teño dereito a non sentirme culpable.
  • Teño dereito a dicir non.
  • Teño dereito á crítica e a protestar por un trato inxusto.
  • Teño dereito a tentar un cambio.
  • Teño dereito a cambiar de opinión.
  • Teño dereito a pedir axuda ou apoio emocional.
  • Teño dereito a non cumprir coas expectativas dos demais.
  • Teño dereito a non responsabilizarme dos problemas dos demais.
  • Teño dereito a estar só.
  • Non teño por que gustar a todo o mundo.

O desenvolvemento da asertividad require de dous aspectos fundamentais: o cambio de pensamento e a práctica de comportamentos asertivos. O cambio de pensamento permite substituír pensamentos automáticos, irracionais e negativos por outros conscientes, racionais e positivos. E a práctica de comportamentos asertivos está enfocada a expresar de forma simple as propias opinións, intereses e dereitos, sen invadir o espazo dos demais. A continuación propómosche algúns pasos a seguir para desenvolver a habilidade social da asertividad.

• Cambio de pensamento. Pensamentos distorsionados.
  • Desexos e expectativas NON REALISTAS (por exemplo: desexo agradar, ser aprobado por todo o mundo).
  • Reaccións negativas ESAXERADAS ou FATALISMO (por exemplo: se lle digo que non, as consecuencias serán terribles).
  • INDEFENSIÓN (por exemplo: non queda máis remedio que ceder).
  • Hai que antepor sempre as necesidades dos demais ás propias.
  • É vergoñoso cometer erros.
  • Hai que gardarse as diferenzas de opinión para un mesmo.
  • Hai que ser sempre lóxico e consecuente.
  • Hai que ser flexible e adaptarse sempre.
  • As cousas poderían ser peores do que son.
  • É mellor non contar os problemas aos demais.
  • Non hai que facer perder o tempo aos demais con problemas.